جعفر بن یونس، مشهور به «شبلى»(335- 247) از عارفان نامى و پر آوازه‌ی قرن سوم و چهارم هجرى است. وى در عرفان و تصوف شاگرد جنید بغدادى، و استاد بسیارى از عارفان پس از خود بود.
در شهرى كه شبلى مى‏زیست، موافقان و مخالفان بسیارى داشت. برخى او را سخت دوست مى‏داشتند و كسانى نیز بودند كه قصد اخراج او را از شهر داشتند. در میان خیل دوست‌داران او، نانوایى بود كه شبلى را هرگز ندیده و فقط نامى و حكایت‏هایى از او شنیده بود.
روزى شبلى از كنار دكان او مى‏گذشت. گرسنگى، چنان، او را ناتوان كرده بود كه چاره‏اى جز تقاضاى نان ندید. از مرد نانوا خواست كه به او، گرده‏اى نان، وام دهد. نانوا برآشفت و او را ناسزا گفت. شبلى رفت.
در دكان نانوایى، مردى دیگر نشسته بود كه شبلى را مى‏شناخت. رو به نانوا كرد و گفت: «اگر شبلى را ببینى، چه خواهى كرد؟» نانوا گفت: «او را بسیار اكرام خواهم كرد و هر چه خواهد، بدو خواهم داد.» دوست نانوا به او گفت: «آن مرد كه الآن از خود راندى و لقمه‏اى نان را از او دریغ كردى، شبلى بود.»
نانوا، سخت منفعل و شرمنده شد و چنان حسرت خورد كه گویى آتشى در جانش برافروخته‏اند. پریشان و شتابان، در پى شبلى افتاد و عاقبت او را در بیابان یافت. بى‏درنگ، خود را به دست و پاى شبلى انداخت و از او خواست كه بازگردد تا وى طعامى براى او فراهم آورد. شبلى، پاسخى نگفت. نانوا، اصرار كرد و افزود: «منت بر من بگذار و شبى را در سراى من بگذران تا به شكرانه‌ی این توفیق و افتخار كه نصیب من مى‏گردانى، مردم بسیارى را اطعام كنم.» شبلى پذیرفت.
شب فرا رسید. میهمانى عظیمى برپا شد. صدها نفر از مردم بر سر سفره‌ی او نشستند. مرد نانوا صد دینار در آن ضیافت هزینه كرد و همگان را از حضور شبلى در خانه‌ی خود خبر داد.
بر سر سفره، اهل دلى روى به شبلى كرد و گفت: «یا شیخ! نشان دوزخى و بهشتى چیست؟» شبلى گفت: «دوزخى آن است كه یك گرده‌ی نان را در راه خدا نمى‏دهد؛ اما براى شبلى كه بنده‌ی ناتوان و بیچاره‌ی او است، صد دینار خرج مى‏كند! بهشتى، این‌گونه نباشد.»

برگرفته از: عطار نیشابورى، الهى‌نامه (مثنوى)، تصحیح فؤاد روحانى، ص 72 71

سلام
مد‌ت‌ها بود دنبال یه راهی بودم برای انتقال کل ادلیستم از آی‌دی قدیمی به آی‌دی جدید؛ تا به این مطلب (+) برخوردم. گفتم شاید به درد دوستانم هم بخوره؛ عین مطلب رو فقط با کمی تغییر در نگارش (با اجازه از نویسنده‌اش)، تقدیم می‌کنم:

برای انتقال ادلیست خود از آی‌دی قدیم به آی‌دی جدید خود، باید مراحل زیر رو انجام بدین:

یاعلی

سلام
بعد از مدت زیادی، بهانه‌اش جور شد تا دوباره در یک جمعه، ‌به دیوان خواجه‌ی شیرازی تفالی بزنم؛ امروز هم مثل گذشته، بدون مقدمه، برویم سر اصل مطلب:
نیت کنید!
بسم‌الله...

بسم‌الله الرحمن الرحیم

به جان او که گرم دسترس به جان بودی
کمینه پیشکش بندگانش آن بودی
بگفتمی که بها چیست خاک پایش را   
اگر حیات گران مایه جاودان بودی
به بندگی قدش سرو معترف گشتی   
گرش چو سوسن آزاده ده زبان بودی
به خواب نیز نمی‌بینمش چه جای وصال   
چو این نبود و ندیدیم باری آن بودی
اگر دلم نشدی پای‌بند طره‌ی او
کی‌اش قرار در این تیره خاکدان بودی
به رخ چو مهر فلک بی‌نظیر آفاق است   
به دل دریغ که یک ذره مهربان بودی
درآمدی ز درم کاشکی چو لمعه‌ی نور   
که بر دو دیده‌ی ما حکم او روان بودی
ز پرده ناله‌ی حافظ برون کی افتادی   
اگر نه همدم مرغان صبح خوان بودی

یاعلی

هو المصور
اگر شرافت هر فن و دانش به شرافت موضوع آن است و اگر شعر را به عنوان فن و دانش بدانیم، شرافت شعر -در هر قالبی که باشد- بستگی تام به مضمون مطروحه‌ی آن دارد. و آیا می‌توان در فن شاعری، قالبی به ظرافت غزل آورد و مضمونی شریف‌تر از «ثار الله» پیدا کرد. این مضمون، غزال گریزپایی است که به کمند هیچ خیالی در نیامده:
«رویت کسی ندید و هزاران رقیب هست
در غنچه‌ای هنوز و صدت عندلیب هست»
حافظ
و هر کمندی تنها، توان صید نسیمی از نافه‌ی این آهو را به دام تصویر داشته است و بس، و این را می‌توان از کمی غزل‌های آبدار در قیاس با اشعار دیگرِ شاعران تا امروز، به راحتی استظهار کرد. و کجاست اهل دلی تا که شرح غصه دهم سختی ورود در فضای گرم و غریبانه‌ی کربلا را و کشاندن آن ماضی استمراری را در تنگنای الفاظ رنگارنگ شهر امروزی، که طاقت‌فرساتر از بوییدن گل یاسی است از جنس سیمان و آهن به گونه‌ای که خشونت آهن و ضخامت سیمان در آن نه تنها مشهود و ملموس نباشد بلکه بتوان از دیدنش، عطر معصومِ یاس را بوئید و از آن به آرامشی مریم‌وار و خلسه‌ای عیسی‌گونه رسید. و چه بسا احتمال همین عدم موفقیت است که شاعران چیره‌دست و خیال‌باز را از پرداختن به این عرصه ترسانده است.
مجموعه‌ای که پیش رو دارید حاصل جسارتی است که از ارادت بی‌پیرایه‌ی صاحبان اثر، نشات می‌گیرد. همان جسارتی که در کمیل به «إدلال» تعریف شده و إدلال همان جسارت در کلام است که عاشق در خلوت با معشوق خویش، ناخواسته ابراز می‌کند که گاهی آن را در قاعده‌ی «بین الأحباب تسقط الآداب» می‌گنجانند.
غزل‌هایی که مرثیه‌خوان رنگین‌ترین قطره‌ی خونی شده‌اند که از بلندترین گلوگاه عصمت در رفیع‌ترین گودال بهشتی، خاک و خاکیان را متبرک کرد. اشعاری فارغ از سلیقه‌های محفلی شاعرانه. اشعاری که در زاویه‌های اشک، کبریتشان خورده است نه با فضاسازی تصنعی، و چه بسا اندکند صاحبان ذوقی که مانند دعبل با مصرع‌های شعر خویش، حلقه‌های طناب دار خود را بافته و صلیبی همیشگی را همواره بر دوش کشیده و به این سنگینی هماره خوش‌اند.
«اللهم اجعلنا منهم بفاطمة و ابیها و بعلها و بنیها»
رضا جعفری
16 ذی‌الحجه‌ی 1425

پ.ن:
آنچه خواندید مقدمه‌ی استاد رضا جعفری بود بر کتاب غزل‌مرثیه (گزیده‌ی اشعار عاشورایی)، که توسط آقای علی‌اکبر لطیفیان جمع‌آوری شده و انتشارات آرام دل آن را در سال 1384 چاپ کرده بود.
از آنجا که به نظر می‌رسد، بلکه قطعا این مقدمه، خود مقدمه‌ای بر مقدمه‌های دیگر این مجموعه بوده که در سال‌های بعد چاپ گردید، لذا این پست، فتح بابی می‌باشد برای خواندن باقی آنچه به قلم ایشان نوشته شده است که به مرور در وبلاگ کیمیا قرار خواهم داد.
به دوستان علاقه‌مند به شعر، مطالعه‌ی این مجموعه‌ را توصیه می‌کنم.