تبلیغات
کیمیا - آپارتمان؛ بله یا نه؟؟!!!
 
درباره وبلاگ


سلام؛اگر دنبال چیز خاصی آمده‌اید، از قسمت موضوعات، خاصه از برچسب‌ها، استفاده کنید؛ ضمنا از امکان جستجو هم غافل نشوید. اگر نظر نمی‌دهید -که احتمالش زیاد است- لطف کنید با رای دادن به مطلبی که خوانده‌اید، اثری از این که اینجا بودید، برایم بگذارید؛ آدم است دیگر، دلش خوش است به رفت و آمد.بعضی از پست‌هایم حتما رمزدار هستند که برای عده‌ی خاصی می‌نویسم؛ اما اگر فکر کردید شاید به درد شما هم بخورد، بگویید! شاید رمزش را برایتان فرستادم. اگر احیانا معنی واژه‌ای را نمی‌دانستید، فقط کافی‌ست سلکت‌ش کنید؛ تا معنایش نمایش داده شود. این مزیت خصوصا در اشعار و... کاربرد خواهد داشت. ضمنا برای بهتردیدن وبلاگ کیمیا، ترجیحا از مرورگر گوگل کروم یا فایرفاکس استفاده کنید.فعلا همین.یاعلی

مدیر وبلاگ : کیمیا
ویژه‌های کیمیا


نظرسنجی
شما معمولا در نظرسنجی‌هایی که وبلاگ‌ها برگزار می‌کنن، شرکت می‌کنید؟ :)





آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :




کیمیا
امروز که در دست توام مرحمتی کن / فردا که شوم خاک چه سود اشک ندامت ؟؟؟
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM
یکشنبه 1389/10/12 :: نویسنده : کیمیا

 

سال‌ها پیش در حالی که بیشتر مردم در خانه‌های ویلایی (در متراژهای گوناگون) زندگی می‌کردند برای اینکه ذهن مردم برای زندگی در آپارتمان‌ها آماده بشود یکی از کارهایی که انجام می‌شد ساخت و پخش فیلم‌ها و سریال‌هایی بود که بیشتر داستان بلکه همه‌ی آن، در یک آپارتمان اتفاق می‌افتاد. سریال آینه رو به خاطر دارید؟ تازه هدف اصلی اون سریال مباحث خانواده بود، اما بیشتر آپارتمان‌نشین بودن تا خونه‌ی ویلایی‌نشین. یا حتی سریال آپارتمان؛ یادتونه؟ که دیگه رسما تمام اتفاقات اون در یک مجموعه‌ی آپارتمانی می‌افتاد.

به هر حال مسوولین موفق شدن علی‌رغم دوربودن آپارتمان‌نشینی از فرهنگ ایرانی‌ این کار رو انجام بدن و نهایتا کار رسید به اینجایی که الان می‌بینید و می‌دونید. مجموعه‌های بزرگ آپارتمانی، تا...، مسکن مهر و... که همه و همه آپارتمانه. فرض می‌گیریم که راه دیگه جز این کار برای خانه‌دار شدن مردم نبود و نیست؛ بنابراین مسوولین و مردم مجبور بودن تا به این کار تن بدن.

مشکل اینجاست که حالا که بیشتر مردم در آپارتمان‌ها ساکن شدند و بزرگ‌ترین آپارتمان‌ها به طور میانگین 75 تا 100 متره (البته برای قشر متوسط) تلویزیون ما کار رو بر عکس کرده و بیشتر فیلم‌هایی که نشون می‌ده در خانه‌های ویلایی اتفاق می‌افته اونم چه خونه‌هایی! تعداد این سریال‌ها انقدر زیادن که دیگه‌ مثال‌زدنش ضروری نیست.

جالب‌تر اینه که اگه امروز فیلم و سریال‌هایی ساخته می‌شه که در آپارتمان اتفاق می‌افته، اون آپارتمان‌ها از خونه‌های ویلایی هم بزرگ‌تر، زیباتر و شکیل‌ترند. حتی خانواده‌های جوونی که مثلا تازه ازدواج کردن و سر خونه و زندگی‌شون رفتن، تو آپارتمان‌هایی زندگی می‌کنن که اصلا با خونه‌های طبقه‌ی متوسط سازگار نیستند، آپارتمان‌هایی بزرگ با متراژهای عجیب و غریب و دوبلکس؛ و جالب‌تر از این هم اینه که گاهی کسانی ساکن اینجور آپارتمان‌ها هستن که نه اینکه بازاری و... نیستن، بلکه از قشر کارمند و متوسط جامعه‌اند. این هم مثال زیاد داره که بماند.

خلاصه و جان کلام اینکه: از گذشته که بگذریم، اگه امروز مقیاس و معیار آپارتمان‌ها همون آپارتمان‌های مسکن مهره (مثلا) که نهایتا 75 متر بیشتر نیستند؛ حکمت نشون دادن خونه‌های ویلایی و باغ‌ها و آپارتمان‌های آنچنانی که جدا مردم قدرت خرید آن‌ها رو ندارن چیه؟ جز آب‌کردن دل مردم که: یادش بخیر! چه خونه‌هایی داشتیم و الان چه خونه‌هایی داریم!

 

پ.ن:

1- بگذریم از مسائل دیگه که به ساختمان‌سازها و مهندسان مربوط میشه، مثل اینکه ساخت خانه‌های آپارتمانی باید با قوانین اسلامی هم سازگار باشه که شاید مهمترین اون‌ها عدم اشراف خونه‌ها به هم‌دیگه‌است، که این دیگه هنر یه معمار ایرانی مسلمانه که نقشه‌ی ساختمان‌ها رو طوری باید طراحی کنه که این مسائل توش رعایت و لحاظ بشه. که شاید بعدا راجع به اون صحبت کردم.

2- ایضا بگذریم از اینکه هنوز هم خونه‌های ویلایی تو فیلم‌ها نشون داده می‌شه، اما هر وقت که قراره غم و غصه به تصویر کشیده بشه، یا یه خانواده‌ی مذهبی که احتمالا قراره نقد بشن! مثل سریال «زیر تیغ» و فیلم سینمایی «پوپک و مش‌ماشاالله» و...

 

 





نوع مطلب : اجتماعی، 
برچسب ها : آپارتمان، آپارتمان‌نشینی، خانه‌های ویلایی، صدا و سیما، تلویزیون، نقد، مسکن مهر، فرهنگ‌سازی،




 
 
برچسب ها
پیوندها
آخرین مطالب
 
   

ابزار هدایت به بالای صفحه